Floramar by Yesha Fernando “දීප් මොකක්ද ඇත්තටම ඒ පේන්ටින් එකේ අදහස, ඒක රෝසමල් පිපිලා තියෙන හීනි රැළි නැඟෙන මුහුදක්නේ. ඒ අමුතු ලස්සන නිසාමයි මං ඒක ගත්තෙත්. ඒත් මුහුදක් කියන්නේ රෝසමල් පිපෙන තැනක් නෙමේ නේ? ”
“තාජි අහලා තියෙනවද කතාවක් තියෙනවා ආර්ටිස්ට් කෙනෙක්ගෙන් එයාගේ චිත්‍රවල තේරුම අහන්න එපා එතකොට එයාගේ ආර්ට් එක කුඩු වෙනවා කියලා.”
(47 පිටුව)
ජීවිතෙත් එහෙමයි. සමහර දේවල් නොතේරෙන තරමට සුන්දරත්වය, අපූර්වත්වය වැඩියි. ඒත් ගොඩක් මිනිස්සුන්ට හැමදේටම හේතුවක්, තේරුමක් ඕනේ. ජීවිතේ මේ දේවල් මේ විදිහට විය යුතුයි කියලා ඔවුන් හිතනවා. බැඳීම්වලට පවා ඔවුන් තේරුම් දෙන්න උත්සාහ කරනවා. නමුත් බැඳීම් කියන්නෙ හැම තිස්සෙම එහෙම තේරුමක් තියෙන්න ඕනෙ දෙයක් නෙමේ. බැඳීම් සොබාදහම තරම්ම සොඳුරුයි. ස්වභාවිකයි. කණගාටුවට කාරණාව වෙන්නෙ මිනිස්සු බිඳෙන්නෙත් එවැනි බැඳීම් නිසාමයි.
ෆ්ලෝරාමාර් අපිට කියන්නෙ බිඳුණු ප්‍රේමවන්තයෙක් ගැන. ” දීප්” නමැති මේ සිත්තරා සිය රෝස සුවඳැති පෙම්වතිය “තාජි” අහිමි වීමේ වේදනාවෙන් පසුවුණා. හිත සනසගන්න හැදුව වසර ගණන පුරාවටම ඇය යළි, යළිත් ඔහුගේ මතකයට ආවා. අන්තිමේ ඔහු තීරණය කළා ඔහු මායාකාරියකට නතුවී ඇති බවත්, ඇය තමාගේ ලෙයට කාවැදී ඇති බවත් යන සැබෑව. දීප්ට ඇය මුණගැහෙන්නෙ ෆ්ලෝරාමාර් නම් වූ ඔහුගෙ සිතුවම් ප්‍රදර්ශනයකදී. තාජි අන්සතු උයනක පිපුණු රෝස මලක් වුවත් ප්‍රේමයට ඒ කිසිම දෙයක් අදාළ වුණේ නැහැ. ඒ ප්‍රේමයේ ස්වභාවය. ඇය හමුවීමත් සමග සිත්තරාගේ ජීවිතේ සිතුවමක් මෙන් වර්ණවත් වුණා. බාධා – අවිනිශ්චිත බව මේ කිසිඳු සීමාවක් නොතැකූ ඔවුන් සිනමාපටයක් තරම් සොඳුරු රොමෑන්තික දින ගත කළා. මොහොතින් මොහොත ඔවුන් තව තවත් එකිනෙකාට සමීප වුණා. නමුත්..හදිසියේම!!
ෆ්ලෝරාමාර් කතාව ගලා යන්නෙ දීප්ගෙ අතීතය සහ වර්තමානය අතර. තාජි විතරක් නෙමේ ඔහුගෙ සමීපතමයන්, ආදරණීයයන් ගැනත් අපට පවසමින්. ජීවිතේ අසීරු නිමේෂයන් වලදි ලෝකයෙන්ම හැංගිලා නිදහසේ ඉන්න තැනක් අපි කාටත් ඕනේ. දීප් සතුවූ ඒ සැනසුම් නවාතැනේ නම ෆ්ලෝරාමාර්. තාජි තමන්ගෙ හදවතේ ඇති කළ තුවාලවල වේදනාවෙන් ඉන්න දීප්ට “චෙරී ” මුණගැහෙන්නෙ ඔය අතරවාරයෙ. Dandelion දෙනෙත් තියෙන ඒ යුවතියට පුළුවන් වුණා බොහොම සියුම් විදිහට දීප්ගෙ හැඟීම් තේරුම් ගන්න.
“ජීවිතය කියන්නේ ගැළපීම් සහ නොගැළපීම්, පරිපූර්ණත්වය සහ අසම්පූර්ණත්වය, ආදරය සහ විරහව, හිමිවීම සහ අහිමිවීම, කඳුළ සහ සිනහව අතර හුස්ම වැටෙන, මල් පිපෙන, සයුරු රැළි නැගෙන, කඳු මුදුන් මත අරුණෝද තරු දිලෙන නැවත සියලු දේ ගිම්හාන දුඹුරු පැහැ ගැනෙන, සිසිර සීතලක ගිලෙන සෘතූන් කිහිපයක්. මිනිසුන් කියන්නේ ඒ සෘතු නියමයන් එයාකාරයෙන් පිළිගැනීමකින් තොරව නොපැවතිය හැකි කුඩා කුඩා විශ්වයන් ” (205 පිටුව)
ඉතින් හැකි තරම් සාමකාමීව මේ සෘතු පසු කිරීමයි අපි කළ යුතුවෙන්නෙ. ජීවිතෙත් හරියට රෝසමල් පිපුණ, සිහින් රැළි නැගෙන මුහුදක් වගේ !
