සෑම පාලකයෙකුටම අවශ්ය මිලේච්ඡත්වය – The Long Walk (2025)
මිනිස්සු කියන විදිහට මේ ලෝකෙ බුද්ධිමත්ම ජීවීන් විශේෂය වෙන්නෙ මිනිස්සු. මිනිස්සුන්ට කරන්න බැරි දෙයක් මේ ලෝකෙ නැතිබව සමහර අය විශ්වාස කරනව. ඒත් අපි මොනතරම් දුර්වල, මිහිතලයෙ ඉන්න තවත් එක් ජීවීන් විශේෂයක් විතරමයි කියලා අපිට දැනෙන්නෙ විපතකදි. අසරණකමේ පතුලටම ඇද වැටුණම. මුදල්, දේශපාලනය මේ වගේ බලවේගවලට පුළුවන් මිනිස්සුන්ව අසරණ කරලා දාන්න. බිම් අඟලකට, ජලය පොදකට, ආහාර වගේ විවිධාකාර හේතු නිසා ඇතිවුණ යුද ගැටුම් වලින් ලෝකය පටන් ගත්තු දවසෙ ඉඳල කී දෙනෙක් නම් මිය යන්න ඇතිද? ඔවුන් මැරෙන්න හේතුවවත් නොදැන ඉන්න ඇති. ලෝකෙ කොතැනකවත් සාමාන්ය ජනතාවට මිලේච්ඡත්වය අවශ්ය වෙන්නෙ නෑ. එය අවශ්ය වෙන්නෙ පාලකයන්ට විතරයි.
ඒ ඒකාධිපති හමුදා පාලනයක් තිබුණ අවධියක්. නිවෙස්වලට කඩා වැදී මව පුතා ඉදිරියේ පියා මරා දැමූ කාලයක්. හමුදා පාලනය හමුවේ මිනිස්සු කිව නොහැකි තරමේ අසරණකමකට ඇද වැටී තිබුණා. ඔය අතරෙ තමයි හමුදාව විසින් The Long Walk කියන මාරාන්තික තරඟය සංවිධානය කරලා තිබුණෙ. යොවුන් වයසෙ පිරිමි ළමයි පනස් දෙනෙක් මේ සඳහා ඉදිරිපත් විය යුතු අතර ජයග්රාහකයාට විශාල තෑග්ගක් සමග තමන් කැමති ඕනෑම දෙයක් ඉල්ලන්න පුළුවන්. තරඟකරුවන්ට තිබුණෙ ඉදිරියට ඇවිදගෙන යන්න. තරඟ නීති සරලයි. ඒකාධිපති පාලනය නියම කර තිබූ වේගයට ගමන් කළ නොහැකි වූ හෝ ඔවුන් විසින් පනවා තිබූ නීති කඩකරන්නන් මහමගදීම වෙඩි තබා ඝාතනය කළා. මේයින් ප්රාන්තයෙන් තරඟයට ඉදිරිපත් වුණේ රේමන්ඩ්. මේ කතාව ඔහු ඇතුළු තරුණයන්ගේ ගමන පිළිබඳව. මාරාන්තික ගමනක අවසානයේ “ජයග්රාහකයා” බවට පත්වන්නේ කවුද?
පවතින සමාජ ක්රමය තුළ සුඛෝපභෝගී ජීවිතයක් උදෙසා නොව මූලික අවශ්යතා සඳහා පවා තරඟ වදින්න මිනිස්සුන්ට සිද්ධවෙනවා. එකිනෙකා පරයමින් නැගී සිටීමට වෙරදරන්න, අසාධාරණය නොදුටුවා සේ ඉන්න, ඇතැම්විට අනෙකා මහමග මැරී වැටුණත් ඇස් කන් නොමැතිවුන් සේ ඉදිරියට ඇදෙන්න. මිත්රත්වය, ආදරය වගේ සංවේදී කාරණාවලට මේ තරඟය ඇතුළෙ ඉඩකඩ අඩුයි. ඒ තමයි අපි හැමෝම මුහුණදෙන ජීවන අරගලය. ඒ ඇතුලෙ මිනිස්සු සංවේදනයන් රහිත, ආතතිය බහුල, භොඳ නරක නොවැටහෙන තත්වයට පත් වීම සාමාන්යයි. ආත්මාර්ථකාමීත්වය දෝත දරාගෙන මිනිස්සුන්ට සිද්ධවෙනව නොනැවතී ඉදිරියට යන්න. නැවතුනොත් විනාශය උරුම නිසාවෙන්.
