පුජකයකුගේ පසුතැවිල්ල – The Necklace
ඒ 2006 වසරේ සැප්තැම්බර් 28 වෙනිදා බව මට හොඳින් මතකය. මගේ බිරිඳ මියගොස් එදිනට අවුරුදු දහයක් ගත වී ඇත. මම පූජකවරයෙක්මි. පූජකවරු යනු සිරුරම ලෝගුවකින් වසාගත්, විවිධ දේවලින් වැළකී සිටින තරමක් වයස්ගත පිරිසක් ලෙසින් මිනිස්සු සිතයි. කොහොම වුණත් ඒ සිතිවිලිවල වරදක්ද නැත. කලාතුරකින් සමහරු පූජකයෙකුටත් අතීතයක් ඇති බව සිතීමට මැළි නොවෙති. ඔවුන්ගේ පවුලේ බල කිරීමට පූජකයින් වූ අයත් ඕනෑ තරම් සිටියි. බොහෝ දෙනෙක් එහෙම වුණත් මම එවැනි පූජකයෙක් නොවේ.
මගේ තරුණ අවධියේදී, මම මහත්මයෙකු නොවීය. එවක මම නිතර කේන්ති ගත් හිස උදුම්මවා ගත් අයෙකු වීමි. කාලයක් මම කඩුවලින් සටන් කරන හැටි ඉගෙන ගත්තෙමි. ඒ ගැන මට ආඩම්බරයක්ද තිබුණේය. මට ඇන්ජෙලා මුණ ගැහුණේ ඒ අවධියේය. ඇය භක්තිමත් කතෝලික පවුලක යුවතියකි. නමුත් ඇය කතෝලිකයෙකු වීම ගැන තරහෙන් සිටියාය. ඇගේ බෙල්ලේ කුරුසයක් දමා තිබුණි. එය ඇගේ මියගිය සීයා විසින් තෑගි කළ එකක් බව ඈ මට පැවසුවේ අසීරු අවස්ථාවල එය පිහිට වනු ඇති බව සීයා පැවසූ බවත් කියමිනි. ඇය ඒ දේවල් විශ්වාස නොකළද සීයාට ඇති ආදරය නිසාම එය පැළඳ සිටියාය. මට හිතුණේ ඇන්ජෙලාට පල්ලිය එපා කියන දෙයක් කිරීමට අවැසි වී ඇති බවයි. ඇගේ ජීවිතය නීරස, ඒකාකාරී එකක් වී තිබූ අතර, මා ප්රීතියෙන් සිටිතැයි ඇය අනුමාන කළාය. එයිනුත් ටික කලකට පසු අපි විවාහ වුණෙමු. ජීවිතය බැරෑරුම්ව ගන්නට අපිට උවමනා වුණේ නැත. ජීවිතය සරලව ගලා ගියේය. මට බිරිඳක් සිටි අතර, සම්ප්රදායික නොවන රැකියාවක් තිබුණි. වතාවක් අපි දරුවන් ලැබීම ගැනත් කතා කළෙමු. කෙසේ වෙතත් විවාහය යනු සිතන තරම් සරල දෙයක් නොවේ. ඇතැම් දේවල් සංකීර්ණය. ඔබ ඔබේ වගකීම් ඉටු කළ යුතුය.
ඒ, නියෝජිතයන්, බුකීකරුවන් සහ සූදුකාරයන් පිරිවරාගත් දිනයකි. සූදුකාරයන්ගෙන් එක් අයෙක් මා පරාජය වෙතැයි ඔට්ටුවක් ඇල්ලුවේය. මම කිසිදා පැරදී තිබුණේ නැත. මම එය මෝඩකමක් ලෙස සැළකුවෙමි. ඔහු මට ජයග්රහණය සඳහා ලංසු තැබිය යුතු යැයි මම තර්ක කළෙමි. මම එසේ නොකළ යුතුව තිබුණි. මගේ පළමු පරාජය එයයි. ඇන්ජෙලා පැවසුවේ එය වැදගත් නොවන බවයි. නමුත් ඔවුන් එය මා සහ ඇය මත පටවා ගත්හ. අපි එතැනින් ඉවත්ව දුවගෙන ගියේ ඔවුන්ගෙන් බේරී බෑග් ටිකත් රැගෙන ඒ ප්රදේශයෙන් පලා යෑමටය. නමුත් මැරයින් අපි සිතුවාට වඩා වේගවත් විය. ඔවුන් ඇයට රිය අනතුරක් සිදු කළ අතර මගේ ඉළ ඇට බිඳී තිබුණි. ඇන්ජෙලාව මම අවසන් වරට දුටුවේ මෘත ශරීරාගාරයේ දීය. කණගාටුවට කරුණක් නම්, ඒ මතකය ඇය ගැන මට ඇති හැම මතකයක්ම යටපත් කිරීමයි. මම සිතන්නේ එය මගේ පව්වලට ලැබුණු දඬුවමක් කියාය. රෝහල මට ඇගේ පෞද්ගලික දේවල් ලබා දුන් අතර එයට ඇගේ මාලයත් ඇතුළත්ව තිබුණි. මම එදෙස බලාගෙන ඇගේ එවකට ජීවිතය මොන තරම් නීරසදැයි සිතුවෙමි. එය පැළඳගත් විට මට එය බරක් ලෙස දැණුනි. වරදකාරී හැඟීමක්. නමුත් එය ඇගේ වූ අතර මම ඇයට බොහෝ සේ ආදරය කළ නිසා එය පැළඳ ගත්තෙමි.
ඇගේ පවුලේ අයට මරණය පැවසීමට ගියෙමි. එය මගේ පළමු පසුතැවිල්ල ලෙස හඳුන්වන්න. ඔවුන් සාධාරණ ලෙස කලබළ වූ අතර මට දොස් පැවරූහ. මට ඔවුන් සමඟ තර්ක කිරීමට නොහැක. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් කෑ ගැසූහ, සමහරු මට පහර දුන් නමුත් මම එය නොතැකුවෙමි. වැදගත් වූයේ මා අවසන් වරට කතා කළ පුද්ගලයා ය. ඒ ඇන්ජෙලාගේ ආච්චි සාරා ය. ඇය ඇන්ජෙලාට මාලය දුන් සීයාගේ බිරිඳ ය. ඇය මට කෑ ගැසුවේ නැත. ඇය මට පහර දුන්නේ නැත. ඇය මා පැළඳ සිටි මාලය දුටුවාය. සාරා මගෙන් ඇසුවේ මා එය පැළඳීමට සුදුසු යැයි සිතනවාද කියාය. මම කුමක් කිව යුතු දැයි දැන නොසිටියෙමි. කඳුළු සලමින් ඇය දෙස බලා සිටියෙමි. එය පැළඳිවිට දැනෙන හැඟීම ගැන ඇය විමසුවාය. මම එය බරක් බව කීවෙමි. එය ඇන්ජලා කෙරෙහි ආදරය සේම ඇගේ මරණයට හේතු වීම ගැන වරදකාරී හැඟීමත් ගෙන දුන්නේය. ආච්චි මා වැළඳගත් අතර අපි දෙදෙනාම වැළපුණෙමු. මා ඇයට දක්වන ආදරය නිසාම ඒ මාලය පැළඳීමට මා සුදුසු බව ආච්චි පැවසුවාය.
