ප්‍රභාකරන් උපන් ගමේ ධර්මදාස්ගේ කතාව – Tourist Family
ගෙදරක මූලිකයා විදිහට තාත්තෙක්ට මහ විශාල වගකීම් ගොඩක් දරන්න සිද්ධ වෙලා තියෙනවා. තමන්ගෙ පවුලෙ සතුට රැකවරණය, අනාගතය වෙනුවෙන් අසීමිත කැප කිරීමක් සිද්ධ කරන්න වෙනව. සමහර තාත්තලා තමන්ගෙ ජීවිතේ පවා පරදුවට තියලා සිය පවුල වෙනුවෙන් යුතුකම් වගකීම් ඉටු කරනවා. පවුලක් විදිහට සැනසිල්ලෙ ඉන්න ආර්ථික වශයෙන් පොඩිම හරි ස්ථාවරත්වයක් ගොඩනගා ගෙන තියෙන්නම ඕනෙ. හැම තාත්ත කෙනෙක්ගෙම බලාපොරොත්තුව දරුවන්ට යහපත් අනාගතයක් උදා කරලා දෙන එක. ඒත් ඒක හිතන තරම් ලේසි නැහැ. එදිනෙදා වියදම් පිරිමහගන්න බැරි තරමට බඩුමිල අහස උසට ගියාම, වියදමට සරිලන ආදායමක් නැති වුණාම, මිනිස්සු තමන් උපන් රටේම සරණාගතයො බවට පත්වෙනව. එතකොට තමයි හිතෙන්නෙ ජීවිතේ පරදුවට තියලා බෝට්ටුවෙන් හරි වෙන රටකට යන්න.
මහ ජාතිය ගැන උදම් අනමින්, වෛරය පතුරුවන රටක ජීවත්වෙන සුළු ජාතීන්ට තමන් ලෝකෙ වෙන තැනකට අයිතියි කියලා හිතෙන එක ස්වභාවිකයි. ඈතකට පලා යන්න ඔවුන්ට දැනෙන ආශාවත් සාමාන්‍යයි. අපි කවුරුත් හොයන්නෙ අපේම තැනක්. අපි අයිති තැන බව දැනෙන පිටස්තර නොවෙන තැනක්. ආගම, කතා කරන භාෂාව, ඇඳුම් පැළඳුම් නිසා අනෙකට කෙනෙහෙළිකම් කරන තැනක සැනසිල්ලෙ ඉන්න පුළුවන්ද? ධර්මදාස්, ඔහුගෙ බිරිඳ වසන්ති සහ පුතාලා දෙන්නා ජීවත්වුණේ ශ්‍රී ලංකාවෙ වල්වෙට්ටිතුරෙයි කියන ගමේ. ඒ කියන්නෙ වේළුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් උපන් ගම්මානයේ. වියහියදම් වගේ ගොඩක් කාරණා නිසා තවදුරටත් ලංකාවේ ඉන්න බැහැ කියලා තීරණය කෙරුව ධර්මදාස් හැමෝගෙම යහපත උදෙසා පවුල පිටින්ම හොර පාරෙන් තමිල්නාඩුවට යන්න තීරණය කරා.
“අපි දැන් කතා කරන දෙමළ මොකක්ද කියන එකද ප්‍රශ්නෙ? නැත්තම් දෙමළ කතා කරන එකද ප්‍රශ්නෙ?”
මහ විනාශවලට හේතුව අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න ගන්න භාෂාව, අදහන ආගම වගේ කාරණා. අලුත් තැනක ජීවිතය පටන් ගන්න එක ඔවුන් හිතුව තරම් ලේසි වුණේ නැහැ. අලුතෙන්ම පැළ වෙන්න, අලුතින්ම හැම දෙයක්ම පටන් ගන්න සිද්ධ වුණා. පළාතේ ඉන්ස්පෙක්ටර් මහත්තයගෙ නිවසෙ කොටසක පදිංචි වුණ ඔවුන් තමන් ලංකාවෙන් ආව අය බව සඟවා කේරළෙන් පැමිණි බව පැවසුවා. එකම භාෂාව වුණත් කතා කරන රටාව, වචන වගේ දේවල් අනුව බෙදෙන නිසා ශ්‍රී ලංකා දෙමළ සෑහෙන ප්‍රශ්නයක් වෙන්න පුළුවන් වග ඔවුන් හරි ඉක්මන්ට තේරුම් ගත්තා.
නමුත් හොඳ හදවතක් තියෙන අවංක මිනිස්සු බොරු කරන්න, කියන්න හරිම අදක්ෂයි. ධර්මදාස් සහ ඔහුගෙ පවුලෙ අයත් ඒ වගේ හිත හොඳ උදවිය. ඔවුන් ටිකෙන් ටික අලුත් ජීවිතේට හුරු වුණා. අසල්වැසියො එක්ක මිතුරු වුණා. එවැනි හිත හොඳ මිනිස්සුන්ට ඕනෙම කෙනෙක් එක්ක සහයෝගයෙන් ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. ඔබ ආවෙ කොහෙන්ද, කතාකරන භාෂාව මොකක්ද කියන එක ඔබව දන්න කියන අයට ප්‍රශ්නයක් නොවුනත් ඒක රජයට නැත්තම් පොලිසියට ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙන්න පුළුවන්. යුධ ගැටුම් තිබුණ රටක ඉඳලා ඉන්දියාවට ආව ධර්මදාස්ලා හිටියෙ අනතුරක් අත ළඟ.
රතුපාට ලේ ඇඟේ දුවන මිනිස්සු විදිහට අපිට අනිත් කෙනාගෙ දුක, වේදනාව, සතුට තේරුම් ගන්න භාෂාවෙ වචන ඕනේ නැහැ. හැඟීම් වැටහෙන්නෙ හදවතට. මිනිස්සු විදිහට අපි කාටත් ඕනෙ සැහැල්ලුවෙන් සැනසිල්ලෙන් ඉන්න. කරුණාව පිරුණු, හොඳ හදවතක් තියෙන මිනිස්සු හරි අඩුයි. එහෙම කෙනෙක්ට වරද්දන්න කාටවත් බැහැ. සොබාදහම, දෙවියන් මෙන්ම මිනිස්කම හඳුනන මිනිසුන් හැමදාමත් මනුස්සකමට හිස නමා ආචාර කරනවා. හදවතින්ම පිහිට වෙනවා.
