උපයන හැම රුපියල් 100 න්ම 43 ක් යන්නෙ ණයවලට පොලී ගෙවන්න
2027 වසර සඳහා වන විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත හෙවත් අයවැය යෝජනා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වී තිබේ. “ආර්ථික ස්ථායීකරණයේ සිට ආර්ථික ප්‍රසාරණය” කරා රට ගෙන යන බවට රජය විසින් මෙම අයවැය හඳුන්වා දී ඇත. රුපියල් බිලියන 7,933ක දැවැන්ත වියදම් ඇස්තමේන්තුවක් සහ බදු සහන කිහිපයක් මතුපිටින් ප්‍රදර්ශනය වුවද, අයවැය ලේඛනයේ සැබෑ ඉලක්කම් ගැඹුරින් විමර්ශනය කිරීමේදී රටේ ආර්ථිකය මුහුණ දෙන බරපතළ අවදානම් කිහිපයක් පැහැදිලිව හඳුනාගත හැකිය.
ආදායමෙන් අඩකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ණය පොලී ගෙවීමට
2027 අයවැයේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන යථාර්ථය වන්නේ රට තවමත් දැඩි ණය පොලී උගුලක සිරවී සිටීමයි. රජය 2027 වසරේදී අපේක්ෂා කරන මුළු ආදායම රුපියල් බිලියන 6,180කි. එහෙත් පවතින ණය සඳහා පොලී ගෙවීමට පමණක් රුපියල් බිලියන 2,643ක් වැය කිරීමට සිදුව තිබේ. එනම් රජය උපයන සෑම රුපියල් 100කින්ම රුපියල් 43කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් (42.8%ක්) වෙන් වන්නේ ණය පොලී ගෙවීමට පමණි. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය සහ සංවර්ධනය සඳහා ඉතිරි වන්නේ සීමිත ඉඩකඩක් පමණි.
රුපියල් බිලියන 1,753ක අයවැය හිඟය සහ දේශීය ණය බර
‘දිට්වා’ (Ditwah) සුළි කුණාටුවෙන් පසු ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සඳහා වෙන් කළ රුපියල් බිලියන 260 ද ඇතුළුව, 2027 වසරේ අයවැය හිඟය රුපියල් බිලියන 1,753ක් දක්වා ඉහළ ගොස් ඇත. මෙම හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා රජයට අවශ්‍ය මුදලින් 93.7%ක්ම (රුපියල් බිලියන 1,643ක්) ලබා ගැනීමට සැලසුම් කර ඇත්තේ දේශීය ණය වෙළෙඳපොළෙනි. රජය මෙතරම් විශාල මුදලක් දේශීය බැංකු පද්ධතියෙන් ණයට ගැනීමට යෑමේදී, පෞද්ගලික අංශයේ ව්‍යාපාරිකයින්ට ආයෝජන සඳහා ණය ලබා ගැනීමේ අවස්ථා සීමා වීමත්, බැංකු පොලී අනුපාත නැවත ඉහළ යාමේ පීඩනයක් ඇති වීමත් වැළැක්විය නොහැකිය.
ප්‍රාග්ධන වියදම් බිලියන 2,000
දුම්රිය මාර්ග විද්‍යුත්කරණය සහ මාර්ග සංවර්ධනය ඇතුළු ප්‍රාග්ධන ආයෝජන සඳහා රුපියල් බිලියන 2,000ක වාර්තාගත මුදලක් වෙන් කර ඇති බව රජය පවසයි. කෙසේ වෙතත්, ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය තුළ වෙන් කරන ප්‍රාග්ධන මුදල් ප්‍රායෝගිකව වැය කිරීමේ ඓතිහාසික සාමාන්‍යය පවතින්නේ 54%ත් 76%ත් අතර මට්ටමකය. ප්‍රසම්පාදන ක්‍රියාවලියේ පවතින ප්‍රමාදයන් සහ පරිපාලන අකාර්යක්ෂමතා නිවැරදි නොකර අයවැය ලේඛනයේ ඉලක්කම් පමණක් විශාල කිරීමෙන් සැබෑ ආර්ථික වර්ධනයක් ළඟා කර ගත නොහැකි බව ආර්ථික විශ්ලේෂකයින්ගේ මතයයි.
