මැජික් තාක්ෂණයෙන් වතුර කැපූ “විප්ලවය” සහ දිය යට ගිය කොළඹ කයිවාරුව
මැතිවරණ වේදිකාවල සිංහ නාද කළ “තාක්ෂණික විප්ලවයන්” වැහි බිංදු කිහිපයකට දියවී යද්දී, කොළඹ වැසියාට අදටත් උරුම වී ඇත්තේ දණක් වතුරේ බැස දේශපාලකයන්ට පින් දීමේ සාම්ප්‍රදායික උරුමයයි. ලංකාවේ දේශපාලනය යනු හැමදාමත් අහස උසට මාලිගා තනා, පොළොව යටට වළවල් කපන කලාවකි. පසුගිය මැතිවරණ සමයේ වත්මන් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක ඇතුළු මාලිමාවේ නායකයන් වේදිකා දෙදරුම් කවමින් කීවේ අපූරු කතාවකි. “ලෝකය දියුණුයි, තාක්ෂණය දියුණුයි, මේවා කලින්ම හඳුනාගෙන වතුර බැසයෑම නතර කරන්න නෙවෙයි, වතුර එන එකත් නතර කරන්න පුළුවන්” වැනි සුරංගනා කතා එදා ජනතාව ඇසුවේ මන්ත්‍රී මණ්ඩලයට නෙවෙයි, කෙළින්ම නාසා (NASA) ආයතනයට මිනිසුන් යවනවා වැනි හැඟීමකිනි. එහෙත් සිරි ලංකාවේ සුපුරුදු පරිදි, ඡන්දය අවසන් වී වැසි වට කිහිපයක් වටිද්දී “තාක්ෂණික විප්ලවය” වෙනුවට ජනතාවට දැකගත හැකි වූයේ පාවෙන ත්‍රීවීල් සහ පාරවල් දිගේ පිහිනා යන කුණු බක්කිය.
වේදිකාවේ ‘චැට් ජීපීටී’ සහ මහපොළොවේ ‘කාණු පද්ධති’
ඡන්දයට පෙර දේශපාලකයන් කතා කරන්නේ ලෝකයේ උපරිම තාක්ෂණය ගැනය. සැටලයිට් තාක්ෂණය, කෘත්‍රිම බුද්ධිය (AI) සහ ස්මාර්ට් නගර ගැන ඔවුන් කියවන්නේ හරියට කොළඹ කාණුවල ඉන්නේ මැඩියන් නොව රොබෝවරුන් මෙනි. නමුත් ඇත්ත ප්‍රශ්නය වන්නේ, ලෝකය කොතරම් දියුණු වුවත් කොළඹ කානුවක් අස්සේ හිරවී ඇති ප්ලාස්ටික් බෝතලය අතින් ඇදලා ගන්නා තෙක් ඒ කිසිදු තාක්ෂණයකින් පලක් නොවන බව බලයට පත් වූ පසු ඔවුන්ට අමතක වීමයි.
කයිවාරුවේ සදාකාලික පරතරය
විපක්ෂයේ සිටියදී ඕනෑම ප්‍රශ්නයක් දෙස බලා “ඕක මොකක්ද, අපිට දුන්නොත් මාසෙන් කරනවා” කීම ලංකාවේ දේශපාලන විලාසිතාවකි. එහෙත් පුටුවේ වාඩි වූ පසු, “තාක්ෂණය” වෙනුවට මතුවන්නේ පැරණි නිලධාරිවාදය, සල්ලි නැතිකම සහ “වැස්ස අධික නිසා වතුර බැහැල යන්න වෙලාව යනවා” වැනි සුපුරුදු නිදහසට කරුණුය.
දිය යට සැඟවුණු ‘විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය’
ඡන්දයට පෙර කී “විද්‍යාත්මක සහ ක්‍රමවත් සැලසුම්” සියල්ල අද කොළඹ නෙළුම් පොකුණ වටේට පිරී ඇති අපිරිසිදු වතුරට යටවී හමාරය. ජනතාවට දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ ඡන්දය දා දුන් බලාපොරොත්තු, වැසි දිනකදී වතුරේ දියවී යන අයුරු බලා සිටීමේ අසරණකම පමණි.
කවදත් රැවටෙන ජනතාව සහ කපටි දේශපාලනය
ලංකාවේ දේශපාලකයන්ට වැස්ස යනු දෙවියන් දුන් තෑග්ගකි. මන්ද, තමන්ගේ නොහැකියාව, සැලසුම් නොමැතිකම සහ බොරු පොරොන්දු සියල්ල “ස්වභාවික විපත්” නමැති ලේබලය යටතේ සෝදා හැරීමට වැස්සට පුළුවන. ඡන්දයට පෙර “ලෝකය දියුණුයි” කී නායකයන්, වැස්ස ආ පසු “අනේ ඉතින් මේ වගේ මහා වැස්සකට ඔරොත්තු දෙන නගර ලෝකෙකවත් නැහැ” කියමින් අත් පිසදා ගන්නේ කිසිදු ලැජ්ජාවකින් තොරවය.
අවසාන වශයෙන්, කොළඹ වැසියාට වටහා ගැනීමට ඇති තිත්ත ඇත්ත නම් මෙයයි. දේශපාලකයන්ගේ “කයිවාරු” තාක්ෂණයෙන් වැසි වතුර පාලනය කළ නොහැක. ඡන්ද වේදිකාවේ දිලිසුණු “විප්ලවීය කතා” වැස්සට තෙමුණු පසු හැකිලෙන සාමාන්‍ය රෙදි කැබලි වැනිය. එබැවින්, මීළඟ මැතිවරණයේදී දේශපාලකයෙකු “තාක්ෂණයෙන් ලෝකය පෙරළන හැටි” කියවද්දී, ඊට අත්පුඩි ගැසීමට පෙර තමන් සන්තකයේ හොඳ කුඩයක් සහ දණහිස දක්වා උස රබර් සපත්තු යුගලක් තිබේදැයි සොයා බැලීම කොළඹ ජනතාවට වඩාත් ප්‍රායෝගික වනු ඇත.
