ලාංකීය පාපන්දු ක්‍රීඩාවටත් ඩයස්පෝරා හෙවනැලි
දකුණු ආසියානු පාපන්දු ශූරතාවලිය (SAFF Championship) ඉලක්ක කරගනිමින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති ශ්‍රී ලංකා ජාතික පාපන්දු සංචිතය, වර්තමානයේ මෙරට ක්‍රීඩා ක්ෂේත්‍රය තුළ දැඩි ආන්දෝලනයකට සහ විවේචනයකට ලක්ව තිබේ. ඊට හේතුව වී ඇත්තේ කණ්ඩායමේ බහුතරයක් නියෝජනය කරන්නේ දේශීය ක්‍රීඩකයන් නොව, ශ්‍රී ලාංකීය සම්භවයක් සහිත විදේශීය ලීගයන්හි ක්‍රීඩා කරන “ඩයස්පෝරා” ක්‍රීඩකයන් (Diaspora Players) වීමයි. කෙටි කාලීන ජයග්‍රහණ සහ ජාත්‍යන්තර ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල (FIFA Rankings) කෘතිම වර්ධනයක් පෙන්වීම උදෙසා මෙරට පාපන්දු පරිපාලනය දියත් කර ඇති මෙම සූදුව පිටුපස, දේශීය පාපන්දු ක්‍රීඩාවේ සැබෑ අනාගතය සහ දේශීය තරුණයන්ගේ සිහින මුළුමනින්ම බිලිදීමේ බරපතළ ඛේදවාචකයක් සැඟවී තිබේ.
ක්‍රීඩක අනුපාතයේ අසමතුලිතතාව: 75% ක ආක්‍රමණය
මෑතකාලීන ජාතික සංචිත දෙස බැලීමේදී පැහැදිලි වන්නේ සංචිතයේ සහ ආරම්භක ක්‍රීඩකයන් 11 දෙනාගේ (Starting XI) සංයුතියෙන් 70% සිට 75% දක්වා ප්‍රමාණයක් විදේශයන්හි වෘත්තීය මට්ටමින් ක්‍රීඩා කරන ක්‍රීඩකයන් විසින් අත්පත් කරගෙන ඇති බවයි. බ්‍රිතාන්‍යය, ජර්මනිය, ඕස්ට්‍රේලියාව වැනි රටවල තෙවැනි හෝ සිව්වැනි පෙළ ලීගවල ක්‍රීඩා කරන මෙම ක්‍රීඩකයන්ට ජාතික කණ්ඩායමේ ස්ථාවර ස්ථාන වෙන්වෙද්දී, මෙරට දේශීය තරගාවලි තුළ අතිශය දක්ෂතා දක්වන දේශීය ක්‍රීඩකයන්ට සිදුව ඇත්තේ අතිරේක ක්‍රීඩකයන් ලෙස බංකුව රත් කිරීමට හෝ සංචිතයෙන්ම ඉවත් වීමටය. මෙම අසමතුලිතතාවය හේතුවෙන්, ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරන්නේ සැබෑ “ශ්‍රී ලංකා” කණ්ඩායමක්ද, නැතහොත් මුදලට සහ වරප්‍රසාදවලට මෙරට පුරවැසිභාවය ලබාගත් “කුලී කණ්ඩායමක්ද” යන සාධාරණ සැකය ක්‍රීඩාලෝලීන් තුළ මතු වේ.
දේශීය ක්‍රීඩාව සහ ක්‍රීඩකයා විනාශ වන විශ්ලේෂණාත්මක සත්‍යය
පිටරටින් ක්‍රීඩකයන් ආනයනය කර තරග එකක් හෝ දෙකක් ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් රටක පාපන්දු ක්‍රීඩාව “දියුණු” වන බව පැවසීම පට්ටපල් මුසාවකි. එය දේශීය පාපන්දුවේ මරණ වරෙන්තුව ලියා තැබීමකි.
දේශීය ලීගයේ බිඳවැටීම සහ වටිනාකම අහිමි වීම
ජාතික කණ්ඩායමට තේරෙන්නේ පිටරටින් එන ක්‍රීඩකයන් නම්, මෙරට ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රධාන පෙළේ දේශීය ලීග තරගාවලි (උදා: Champions League) පවත්වන්නේ කුමකටද? දේශීය තරගාවලිවල දක්ෂතා දැක්වුවද ජාතික කණ්ඩායමට යා නොහැකි බව වටහා ගන්නා තරුණ ක්‍රීඩකයන් ක්‍රීඩාවෙන් සමුගැනීමට පෙළඹේ. ක්‍රීඩකයන්ට වටිනාකමක් නැති තැන, දේශීය කණ්ඩායම් නඩත්තු කිරීමට අනුග්‍රාහකයන් ඉදිරිපත් නොවේ.
නිලධාරීන්ගේ කේඩෑරිකම සහ බාලාංශ මට්ටම අමතක කිරීම
රටක පාපන්දු දියුණු කිරීමට නම් පාසල් මට්ටමින් සහ බාලාංශ මට්ටමින් ක්‍රීඩකයන් බිහි කරන ක්‍රමවේදයක් (Youth Academies) තිබිය යුතුය. නමුත් දිගුකාලීන සැලසුම් සකස් කර, වසර 5 -10ක් මහන්සි වී ක්‍රීඩකයන් නිර්මාණය කිරීමට මෙරට පාපන්දු නිලධාරීන්ට දැක්මක් හෝ වුවමනාවක් නැත. ඔවුන් කරන්නේ පිටරටින් නිමි නිෂ්පාදන ගෙන්වා තමන්ගේ ලකුණු දමා ගැනීමයි.
පදනමක් නැති තාවකාලික පැලැස්තර
මේ වන විට මෙරට කණ්ඩායම නියෝජනය කරන විදේශීය ක්‍රීඩකයන් බහුතරයක් වයස අවුරුදු 28-30 සීමාවල පසුවන්නන්ය. තවත් වසර කිහිපයකින් ඔවුන් ක්‍රීඩාවෙන් සමුගත් පසු ලංකාවේ පාපන්දුවට සිදුවන්නේ කුමක්ද? දේශීය මට්ටමින් ක්‍රීඩකයන් ගොඩනඟා නොමැති නිසා, එදාට ලංකාවේ පාපන්දුව අගාධයේම පතුලටම ඇද වැටීම වැළැක්විය නොහැක.
පරිපාලන මගඩිය : තනතුරු රැකගැනීමේ උපක්‍රමය
මෙය තනිකරම මෙරට පාපන්දු පරිපාලනයේ ක්‍රමෝපායික මගඩියකි. පාපන්දු සම්මේලනයේ නිලවරණ ජයග්‍රහණය කිරීම, තමන්ගේ නිල කාලය තුළ “අපි තරග දිනෙව්වා” යැයි පෙන්වමින් තනතුරු රැකගැනීම සහ විවේචනවලින් බේරීම සඳහා නිලධාරීන් භාවිත කරන දේශපාලනික උපක්‍රමයක් ලෙස මෙය හැඳින්විය හැක. පාපන්දු ක්‍රීඩාව සංවර්ධනය කිරීමට ජාත්‍යන්තර සංවිධානවලින් (FIFA / AFC) ලැබෙන මිලියන ගණනක ප්‍රතිපාදන, දේශීය යටිතල පහසුකම් නැංවීමට හෝ දේශීය ක්‍රීඩකයන්ගේ සුභසාධනයට යෙදවෙනවා වෙනුවට, විදේශීය ක්‍රීඩකයන්ගේ ගුවන් ටිකට්පත් සහ සුඛෝපභෝගී නවාතැන් වෙනුවෙන් නාස්ති කෙරේ.
