මෝග්රා සහ ඩැෆඩිල් – Mogra and Daffodils
ඩැෆඩිල් මල් එක රැයකින් විකසිත වී තිබුණි. ආපසු ගෙදර යන අතරතුර මම ඒවා දුටුවෙමි. වසන්තය උදාවී ඇති හෙයින් හිරු දීප්තිමත්ව පායා තිබුණි. ඩැෆඩිල් මල් හිරු දෙසට සිය මුහුණ හරවා ගෙන කහ පැහැයෙන් බබළමින් සිටියෝය. ශීත කාලය පුරාම උද්යානය හිස්ව පැවතුණි. නිකම්ම නිකං පස් ගොඩක් මෙන්. මම ගේට්ටුව අසල නතර වී ඩැෆඩිල් මල් සුළඟේ ලෙලදෙන හැටි බලා උන්නෙමි.
හැම උදයකම මගේ තාත්තා හිරු රශ්මිය දැඩි වීමට කලින් මල්පැලවලට වතුර දැම්මේය. ඩැෆඩිල් නෙමේ. මෝග්රා (Jasmine). මුම්බායිවල පිහිටි අපේ ගෙදර කුඩා උද්යානයේ හැම තැනකම වාගේ මෝග්රා මල් පිපී තිබුණි. ඒවා නිවසත් මිදුලත් සුවඳින් පුරවා දැමීය. තාත්තා හෝස් එක ලිහිල්ව අල්ලාගෙන නිදහසේ වතුර ගලා යන්නට ඉඩ දුන් අතර සමහර විට ඔහු ඒවාට වතුර දැම්මේය. පස් මඩ බවට පත්වෙමින් පවතින බවත්, වැඩිපුර වතුර දැම්මොත් මුල් කුණුවන බවත් අම්මා චෝදනා කළාය. ඔහු මොනවාදෝ මුමුණමින් නළය තව ටිකක් ඇල කළේ වතුර තුළ සෙනෙහස ඇති බව පවසමිනි. පැළවලට වතුර දැමීම ප්රේමයේ ආකාරයක් බැව් ඔහු පැවසීය. එක් අතකින්, නළය අල්ලාගෙන, අනෙක් අතින් ප්රවේශමෙන් හතරැස් හැඩයකට නැමූ ලේන්සුවත් රැගෙන, නළලේ රැඳුනු දහඩිය පිස දමමින් ඔහු නිහඬ අධිෂ්ඨානයෙන් ඉදිරියට ගියේය. බොහෝ උදෑසනවල චායි කෝප්පය දෝත මත රඳවාගෙන මම ඔහු දෙස බලා සිටියෙමි.
ඒ කාලේ, මම ඒ කුඩා චර්යාවන් ගැන එතරම් සිතුවේ නැත. ඒවා නිවසේ සාමාන්ය දේවල් විය. කොලවලට වතුර වැටෙන හඬ, මුළුතැන්ගෙයෙන් ඇසෙන අම්මාගේ හඬ, මිදුල හරහා ගලා එන මෝග්රා සුවඳ. ඩැෆොඩිල් නැවතත් සුළඟේ ලෙලදුනි. මම දොර ඇරදමා ඇතුළට ගියෙමි. හිරු එළිය නිවසට ඇතුළු වූ අතර නිවස නිවස නිශ්චල හා දීප්තිමත් විය. මගේ ගමන් මල්ල කොරිඩෝවේ කෙළවරේ තිබුණි. ඉන්දියාවේ සිට ආපසු පැමිණි දා සිට මම තවමත් නිසි ලෙස විවෘත නොකෙරූ බෑගය. මම එය හිස් කිරීමට අදහස් කළේ දින කිහිපයකට පෙරය. ඒ වෙනුවට, මම එය සෙමින් විවෘත කර ඒ අසල දණ ගසා ගත්තෙමි. ඇඳුම් දැනටමත් පිටතට ගෙන තිබුණි. එහි උඩින්ම මම පිටවීමට පෙර මගේ අසල්වැසියන් දුන් කෑම පැකට් තිබුණේය.
“ඔයා මේවා ගන්න ඕනේ.. ඔයාට පීසයි සහ බර්ගරුයි කාලා එපා වෙලා ඇති.”
ඔවුන් පැවසුවෝය. මම පිටවීමට සූදානම් බව ඇසූ විට ඔවුන් පොලිමේ ගේට්ටුවට අසලට ආවෝය. ගෙදර හැදූ රසකැවිලි, බැදපු රටකජු සහ අච්චාරු බෝතල්, පුවත්පතක ප්රවේශමෙන් ඔතා ඇති කුඩා ලඩ්ඩු පෙට්ටියක්. ඔවුන්ගේ ත්යාගශීලීභාවය සෑම විටම ගමන් මල්ලට අවසර දී ඇති ප්රමාණයට වඩා බර එකතුවී මාව අසරණ කළේය. මම කෑම පැකට් එකක් ගෙන එය විවර කළෙමි. එතුළින් කුළුබඩු සහ බැදපු රටකජු වල සුවඳ හැමුවේය. මොහොතකට අපේ නිවස පිටුපස මංතීරුවේ ඉන්නාක් මෙන් දැණුනි. ස්කූටර් හඬ, ළමයින්ගේ හඬ, එළවළු වෙළෙන්දෙකු සමඟ හයියෙන් කේවල් කිරීම.
නැවතත් මා නිහඬ කාමරය තුළ තනිවමය. පැකට් එක යට ලේන්සුවක් තිබුණි. හතරැස්ව නමා තිබූ, සුදු පැහැති අළු ඉරි සහිත, සිහින් කපු ලේන්සුවක්. මම එය දිගු වේලාවක් අල්ලාගෙන එය මගේ මුහුණට ස්පර්ශ කළෙමි. එහි තවමත් රැවුල බෑමේ දුර්වල සලකුණක් තිබුණි. නැතහොත් සමහර විට මම එය සිතින් මව ගන්නට ඇත. මතකයට දේවල් සංරක්ෂණය කිරීමේ තමන්ගේම ක්රමයක් තිබේ. මගේ දුරකථනය නාද විය.
මාස ගණනාවක් තිස්සේ, අපේ පවුල වෙනස් කාල කලාප තුනක් හරහා ජීවත් වීමට ඉගෙන ගෙන ඇත. මගේ අම්මා කිසි විටෙකත් අංක ගණිතය ගැන එතරම් තැකීමක් කළේ නැත. මම ඉන්නා තැන හිරු දැනටමත් අතුරුදහන් වෙමින් තිබියදී සමහර විට ඇයට උදෑසන බව පමණක් ඇය දැන සිටියාය. බොහෝ විට ඇය එළියට පැමිණ කතා කළාය. අසල්වැසියන්ට මාව පෙන්වමින්. ඇය හැරෙන විට හෝ අසල්වැසියන්ට ආචාර කරන විට දුරකථන තිරය දරුණු ලෙස සෙලවුණ අතර අහසේ කැබලි, නිවාස, ගස් වලින් පිරී ගියේය. සමහර විට ඇය දුරකථනය සාප්පුවක් හෝ එළවළු කඩයක් දෙසට යොමු කර, මම තවමත් ඇය අසල ඇවිදිනවාක් මෙන් කුඩාම දේවල් පවා මට පැවසුවාය.
එක් සැන්දෑවක, ඇමතුම මගේ පියාගේ උපන් ගමෙනි. මගේ සහෝදරයා සහ මම වෙනස් මහාද්වීප දෙකක සිට සිනාසෙමින් තිරය දෙස බලා සිටියෙමු. ඇය එය ඥාතීන් දෙසට යොමු කර, අප දෙදෙනාටම ආචාර කරන්නැයි කීවාය. එක් අවස්ථාවක, තිරය හදිසියේම ඉහළට නැඹුරු වී සවස චාරිත්රය සඳහා අලංකාර කරන ලද දේවතාවෙකුගේ පිළිමය මත රැඳී තිබුණි. පිළිමයේ විශාල පින්තාරු කරන ලද ඇස් කෙලින්ම අප දෙස බැලූ අතර අපට හිනාව වළක්වා ගත නොහැකි විය. අම්මාද හිනැහුණාය. ඇය හුස්ම ගන්නා ශබ්දය තිරය හරහා ඉතා පැහැදිලිව ඇසුණ අතර මොහොතකට ඇය මා අසල සිටගෙන සිටින බවක් දැණුනි. අසල පන්සලක ඝන්ඨා නාදය පැහැදිලිව ඇසුණි. එවිට ඇමතුම අවසන් විය. නිශ්ශබ්දතාවය ආයෙමත් මා වෙළාගත්තේය.
මම මගේ ඇස්වලට ලේන්සුව මෘදු ලෙස තද කළෙමි. ඔහු අසංඛ්යාත වාරයක් දැක ඇති ආකාරයට පිටත, මෘදු මාර්තු ආලෝකයේ ඩැෆඩිල් මල් නැළවේ. ශාන්ත ඩේවිඩ් දිනය සඳහා වීදියේ කවුරුහරි කුඩා කහ කොඩියක් එල්ලා තිබුණි. මම වතුර කෑන් එකක් රැගෙන පිටතට ගොස් මල්වලට ප්රවේශමෙන් වතුර වත් කළෙමි. ඕනෑවට වඩා නොවේ. මේ ඇති.
මගේ තාත්තා පස මඩ බවට පත් වන තුරු මොග්රා වලට වතුර දැමුවේය. බොහෝ වේලාවක්, මම එහි සිටගෙන සිටියෙමි, වතුර දැමීමේ කෑන් එක තවමත් මගේ අතේය. ඩැෆඩිල්වරු සුළඟේ මෘදු ලෙස චලනය වූ අතර, ඔවුන්ගේ කහ පැහැති හිස් මට හරියටම පෙනෙන්නේ නැති දෙයකට නිහඬ එකඟතාවයකින් හිස් වනන්නාක් මෙනි. වතුර බිංදු කිහිපයක් කඳන් දිගේ ලිස්සා ගොස් පසට උරාගත්තේය. ගෙදර ගිය විට, මගේ තාත්තා කිසි විටෙකත් එහි නොසිටිනු ඇත.
